Süper Final'de Trabzonspor'la oynadığımız maçtan önce İstiklal'de yapılan yürüyüşte bir Galatasaraylı'yla tanıştım. Kendisi görme engelliydi, üzerinde Galatasaray forması elinde görme engellilerin kullandığı çubuğuyla İstiklal'de tezahürat yapa yapa yürüyordu. Beraber yürüyüşe gittiğim arkadaşımın üniversiteden tanıdığıymış.
Girdim koluna, lisenin önünden Taksim'e kadar bağıra bağıra geldik. Bu şekilde anlatınca pek farklı bir olay gibi durmuyor ama düşünsenize daha sarı ve kırmızı renklerin hangileri olduğunu bile bilmeden, hayatı boyunca tek bir Galatasaray maçını bile izlemeden hatta futbolun nasıl birşey olduğunu bile tam olarak bilmeden yüreğinde Galatasaray sevgisi taşıyan bir insan... Dün akşam da giymiş formasını üzerine Florya'ya koşmuş hemen maçtan sonra...
Ben sahanın içinde oynanan oyunun analizini bıraktım artık. Çünkü ne yazarsanız yazın maçlar birbirinin aynısı gibi geliyor artık bana. Ama böyle yürekler, böyle hikayeler, böyle insanlar futbolun, sporun en güzel yanını oluşturuyor.
Sana da yüreğinde böyle temiz böyle saf duygular taşıyan bütün taraftarlarını sevindirdiğin için milyonlarca kere teşekkür ediyorum Galatasaray. Dün akşam kız arkadaşıma da söylediğim gibi, hayatımda bu kadar sevineceğim başka bir gün olacağını düşünmüyorum. Herşeyimsin Galatasaray...
